(A) ઓક્સોએસિડના ક્ષારો: આલ્કલાઇન અર્થ ધાતુઓ વિવિધ ઓક્સોએસિડ ક્ષારો બનાવે છે,જેમાં: $(a)$ કાર્બોનેટ્સ,$(b)$ સલ્ફેટ્સ,અને $(c)$ નાઇટ્રેટ્સનો સમાવેશ થાય છે.
$(a)$ કાર્બોનેટ્સ: આલ્કલાઇન અર્થ ધાતુઓના કાર્બોનેટ્સ પાણીમાં અદ્રાવ્ય છે અને તેમના દ્રાવ્ય ક્ષારોના દ્રાવણમાં સોડિયમ અથવા એમોનિયમ કાર્બોનેટ ઉમેરીને તેને અવક્ષેપિત કરી શકાય છે. જેમ ધાતુ આયનનો પરમાણુ ક્રમાંક વધે છે તેમ પાણીમાં આ કાર્બોનેટ્સની દ્રાવ્યતા ઘટે છે. બધા કાર્બોનેટ્સ ગરમ કરવા પર કાર્બન ડાયોક્સાઇડ અને ધાતુ ઓક્સાઇડ આપે છે. $BeCO_{3}$ અસ્થિર છે અને તેને $CO_{2}$ ના વાતાવરણમાં રાખવું પડે છે. કેશનિક કદ વધવાની સાથે ઉષ્મીય સ્થિરતા વધે છે.
$(b)$ સલ્ફેટ્સ: આલ્કલાઇન અર્થ ધાતુઓના સલ્ફેટ્સ સફેદ ઘન પદાર્થો છે અને ગરમી સામે સ્થિર છે. $BeSO_{4}$ અને $MgSO_{4}$ પાણીમાં સરળતાથી દ્રાવ્ય છે,જ્યારે $CaSO_{4}$ થી $BaSO_{4}$ તરફ જતાં દ્રાવ્યતા ઘટે છે. $Be^{2+}$ અને $Mg^{2+}$ આયનોની ઉચ્ચ જલીયકરણ એન્થાલ્પી લેટીસ એન્થાલ્પીને દૂર કરે છે,તેથી તેમના સલ્ફેટ્સ દ્રાવ્ય છે.
$(c)$ નાઇટ્રેટ્સ: નાઇટ્રેટ્સ કાર્બોનેટ્સને મંદ નાઇટ્રિક એસિડમાં ઓગાળીને બનાવવામાં આવે છે. $Mg(NO_{3})_{2}$ છ પાણીના અણુઓ સાથે સ્ફટિકીકરણ પામે છે,જ્યારે $Ba(NO_{3})_{2}$ નિર્જળ ક્ષાર તરીકે સ્ફટિકીકરણ પામે છે. આ દર્શાવે છે કે જેમ કેશનિક કદ વધે છે અને જલીયકરણ એન્થાલ્પી ઘટે છે તેમ હાઇડ્રેટ્સ બનાવવાની વૃત્તિ ઘટે છે. બધા નાઇટ્રેટ્સ ગરમ કરવા પર સંબંધિત ઓક્સાઇડમાં વિઘટિત થાય છે: $2 M(NO_{3})_{2} \rightarrow 2 MO + 4 NO_{2} + O_{2}$ (જ્યાં $M = Be, Mg, Ca, Sr, Ba$).